Okienkowanie redukuje przeciek widma DFT przez ograniczenie amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Sprawia się to przez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, zarówno na jego początku, jak również na końcu zakresu próbkowania, by bez problemu zmierzał do pojedynczej wspólnej liczby. Obecnych jest wiele różnorakich kształtów okien, które mają swoje prywatne plusy i wady. Wybór określonego okna uzależniony jest od zastosowań, niemniej jednak niezależnie od tego, które okno zostanie wybrane, zawsze zmniejsza się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych transformaty, porównując z przeciekiem występującym dla okienka prostokątnego. Okienko Bartletta, Hamminga i Hanninga mają znacznie większe wygłuszanie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków głównych jest dużo większa, niż dla okienka prostokątnego. Im szerszy listek główny, tym mniejsza jest rozdzielczość transformaty. Maksymalne wygłuszenie w paśmie nieprzepuszczającym ma okienko Blackmana-Harrisa, niemniej jednak posiada przy tym jedną z największych szerokości listka podstawowego. Generalnie można zobaczyć, że im większe osłabienie listków pobocznych, tym szerszy jest listek główny. Selekcja okienka jest kompromisem między szerokością listka pobocznego, wyciszeniem w paśmie nieprzepustowym oraz szybkością wyciszenia listków bocznych wraz ze wzrostem częstotliwości. Okienko Kaisera ma regulowany czyli dobroć, zapewniająca w pewnym sensie uzyskać wymagany kompromis.